Marcin Wodo jest absolwentem filologii polskiej
Akademii Jana Długosza, obecnie Uniwersytetu Jana Długosza w
Częstochowie i zarazem radomszczaninem od urodzenia. Od lat zajmuje się
amatorskim promowaniem naszego regionu, głównie swojego rodzimego
Radomska… i właśnie dlatego postanowił stworzyć serię książek,
poświęconą Radomsku. Napisał już dwie: „Ciemne plamy w Radomsku”
(współczesny kryminał) i ,,Banditenstadt stadt w ogniu” (powieść wojenna
o II WŚ). We wrześniu br. Ukaże się jego trzecia powieść: „Zamaskowany
Nowo-Radomsk” (romans historyczny z nutą fantastyki) – publikację swym
patronatem medialnym objęła „Gazeta Częstochowska”.
Rozmawiamy z Marcinem Wodo o jego twórczości i pasjach.
Czy pasję historii ma się we krwi?
– Myślę, że jest to „rzecz nabyta”, jak ma się to z
wieloma innymi kwestiami. Chociaż w drzewie genealogicznym mojej rodziny
spotkać można byłych żołnierzy AK czy nawet lotnika brytyjskiego
Dywizjonu 304, to istotne w tym kontekście było także to, że od małego w
moim domu była obecna historia. Dla przykładu, dziadek Wacław często
bowiem opowiadał mi o pobycie w niemieckim obozie pracy przymusowej w
Bliżynie, a tata Zbyszek był – i wciąż jest – zagorzałym fanem wojennych
książek i filmów. Nie powinien zatem dziwić fakt, że i ja ostatecznie
wpadłem do tego ,,historycznego tygla”.
Kiedy zaczęła się Pana przygoda: pisarza książek historycznych?
– Moja przygoda pisarska oficjalnie rozpoczęła się w
2022 roku, jednak rok wcześniej wydałem (w wersji online)
eksperymentalny tomik poezji, inspirowany twórczością radomszczanina
Tadeusza Różewicza – „Poezją jest wszystko… i nic”. Chciałem w ten
sposób upamiętnić 100. rocznicę urodzin tego słynnego mieszkańca
Radomska.
Jeżeli zaś chodzi o książki historyczne, to temat jest bardziej
skomplikowany. Pierwsza z moich książek, która ukazała się drukiem –
„Ciemne plamy w Radomsku”, nie była bowiem historyczna, a bardziej można
było ją określić mianem kryminału. Dopiero dwie kolejne, czyli
,,Banditenstadt w ogniu” i ,,Zamaskowany Nowo-Radomska”, który niebawem
się ukaże, mogą już być określane tym terminem – Banditenstadt jako
powieść wojenna, a Nowo-Radomsk jako historyczna z wątkiem romansowym.
Wszystkie trzy łączy zarówno osadzenie akcji w Radomsku, jak i podróż w
czasie, którą odbywa główny bohater – Cywil.
Bardzo pięknie podkreśla Pan swoje więzy z rodzinnym
Radomskiem, również akcje Pana powieści rozgrywają się w tym mieście.
Proszę przybliżyć tematykę dwóch pierwszych książek. Czy czerpie Pan
wątki z jakichś faktów historycznych?
– Dziękuję serdecznie za dobre słowo. Robię, co
mogę, aby promować moje rodzime miasto i zarazem czytelnictwo, które z
każdym rokiem jest w coraz to gorszej kondycji.
Wracając jednak do pytania. „Ciemne plamy w Radomsku” to kryminał,
który rozgrywa się we współczesnym Radomsku. Nie jest on jednak typowym
przedstawicielem swojego gatunku, gdyż ma w sobie sporo fantastyki, a
dokładniej wątek przeskoku w czasie. To właśnie on otworzył mi drogę do
kolejnych dwóch części, osadzonych już w przeszłości.
Druga powieść, wchodząca w skład mojego cyklu pt. „Cywil w kręgu
czasu”, to bowiem „Banditenstadt w ogniu”. W niej to główny bohater
został przeniesiony do dramatycznych czasów II wojny światowej, w
których to musiał zmierzyć się ze wszechobecną śmiercią z ręki Niemców… i
zarazem swoją bezradnością.
Jeżeli zaś chodzi o historyczne inspiracje, to sprawa jest tu prosta.
Coś, co mi osobiście wydaje się tematem oklepanym, dla innych może być
czymś świeżym i odkrywczym. Właśnie dlatego w moich książkach staram się
bazować głównie na tych wątkach, które są pewnego rodzaju kamieniami
milowymi dla historii Radomska. Kamieniami, o które należy dbać, które
warto pielęgnować, a które nie powinny porosnąć mchem zapomnienia.
Proszę też przybliżyć o czym będzie Pana najnowsza książka.
– W mojej najnowszej powieści, która niebawem ujrzy
światło dzienne, czyli w „Zamaskowanym Nowo-Radomsku”, Cywil przenosi
się do przełomu XIX i XX wieku, gdzie Radomsko tętni życiem z uwagi na
dobrze prosperujący przemysł – meblarski i metalurgiczny. W tej części
wydaje się on pogubiony w swoich myślach, co może mieć związek z tym, że
jeszcze dosłownie przed chwilą żył w okupowanej przez Niemców Polsce.
Nie przeszkadza mu to jednak ostatecznie poczuć zdecydowanie inne
emocje, niż pogarda do okupanta. To właśnie w „Zamaskowanym
Nowo-Radomsku” Cywil poznaje pewną tajemniczą kobietę… Nie zdradzę
jednak nic więcej. Niech to będzie słodką tajemnicą dla czytelników.
Radomsko to prężny ośrodek literacki, co takiego jest w tym mieście, że tak mocne są tu artystyczne działania?
– Dla jednych Radomsko jest miastem jak każde inne,
lecz dla mieszkających tu pasjonatów to studnia bez dna, o której można
pisać i pisać. Nie bez przyczyny z pobliskich Kobiel Wielkich pochodził
Władysław Stanisław Reymont, a w Radomsku urodził się i dorastał m.in.
Tadeusz Różewicz. To dziedzictwo bywa trudne, niekiedy wręcz nosi
znamiona brzemienia, jednak zarówno ja, jak i wielu innych
radomszczańskich pisarzy staramy się je wspólnie dźwigać. Warto to
robić, bo Radomsko jest tego warte. Nie jest to proste miasto, często
bywa krytyczne, głuche na potrzeby inny, jednak wraca się do niego mimo
wszystko.
Pisze Pan też wiersze, czy udało się je Panu wydać i czy nie porzucił Pan poezji na rzecz pisania książek?
– Tak jak wcześniej wspomniałem, w 2021 roku wydałem
w wersji online eksperyment poetycki. To jednak nie wszystko, co można
zaliczyć na poczet mojego skromnego dorobku lirycznego. Od blisko 10 lat
działam bowiem w Stowarzyszeniu Literackim „Ponad”, prowadzonym przez
p. Edmundę Bodankę, gdzie systematycznie publikuję swoje wiersze w
ramach lokalnych tomików poetyckich. Mają one najczęściej charakter
patriotyczny, bo i sam siebie często nazywam lokalnym patriotą.
Mimo wszystko często śmieję się również, że poetą nie jestem, bo
poezji nie rozumiem. Poeci często bywają bowiem nazbyt oryginalni,
miejscami nawet dziwni, bo chcą widzieć świat po swojemu, co równie
często niepotrzebnie komplikuje i tak bardzo złożoną rzeczywistość.
Czasem trzeba po prostu „prosto gadać”, by inni wiedzieli, o co chodzi.
Nie uważam jednak, żebym zdradził poezję na rzecz prozy. Te dwa nurty
we mnie koegzystują i – gdy wymaga tego chwila – jeden z nich się
uaktywnia, a drugi pozostaje chwilowo w cieniu. Mogę jednak delikatnie
zdradzić, iż w powietrzu wisi pewna kooperacja między epiką a liryką,
rzecz jasna w moim wykonaniu, ale póki co szczegóły zostawię dla siebie.
Doświadczenie zbierał Pan w różnych dziedzinach. Jest Pan z
wykształcenia filologiem polskim, także poetą, dziennikarzem,
producentem gier komputerowych. Co jeszcze Pana interesuje i jakie ma
dalsze plany na rozwój swojej osobowości?
– Owszem, zdobyłem tytuł magistra filologii
polskiej na tutejszej Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie,
pracowałem też jako dziennikarz w radomszczańskiej prasie, zwłaszcza w
regionalnym dodatku do „Dziennika Łódzkiego”, czyli „Co Nowego”, gdzie
przez kilka lat prowadziłem dział historyczny. Nie zapomnę po dziś
dzień, jak tygodniami jeździłem razem z mamą Grażyną po okolicznych
dworach i pałacach, aby zebrać materiał fotograficzny do odcinkowego
przewodnika na ten właśnie temat.
Producentem gier komputerowych natomiast nie byłem, raczej tzw. story
designerem, gdyż pomagałem przy tworzeniu historii przy kilku niszowych
produkcjach.
Swego czasu aktywniej angażowałem się za to tak w środowisku
poetyckim, jak i w teatralnym, występując w radomszczańskim Teatrze
Źródło, prowadzonym przez p. Danutę Różę Zawadzką. To właśnie na
amatorskich deskach teatru wcielałem się chociażby w takie postacie jako
Neron z „Quo Vadis”, Hrabia Horeszko z „Pana Tadeusza” czy też Henryk
Piasecki ps. Zapora z ,,Do winy się nie poczuwam” – czyli spektaklu o
radomszczańskich Żołnierzach Wyklętych vel Żołnierzach Niezłomnych, o
których to pamięć wciąż pobrzmiewa w Radomsku i okolicy.
W wolnych chwilach, oprócz oczywiście pisania książek, zajmuję się
też prowadzeniem kilku profili w mediach społecznościowych, jak np.
„Ciekawe Radomsko – W sercu Polski” czy „Marcin Wodo – profil autorski”.
W pierwszym, raz na jakiś czas, staram się dodawać ciekawostki
historyczne, dotyczącego mojego miasta, a drugi jest pewnego rodzaju
kanałem komunikacyjnym z moimi czytelnikami.
Zdecydowanie więcej czasu poświęcam jednak ostatnio na mój kanał na
YouTube – „Duszne opowieści – opowiada Marcin Wodo”. Jest to miejsce, w
którym snuję opowieści głównie o historii i legendach związanych z
polskimi zamkami. Jest to zresztą nierozerwalnie połączone z moim innym
hobby – często bowiem odwiedzam polskie fortyfikacje i ich ruiny,
najczęściej razem z moją narzeczoną Agnieszką, która to w moim imieniu
odhacza wszystkie możliwe punkty widokowe, by zebrać dobry materiał ,,z
lotu ptaka”, bo ja najzwyczajniej w świecie mam lęk wysokości, haha.
Na moim kanale na YT jest też dział dotyczący prawdziwych, upiornych
historii widzów, jak i relacje z legalnych urberów, w tym z Częstochowy i
okolic, które to, od czasu do czasu, robię razem z moim bratem
Patrykiem. Ja jestem od zebrania materiału historycznego, on zaś od
zadań specjalnych – wejdzie wszędzie tam, gdzie ja nawet bym nie
pomyślał, że się da. Dla przykładu, w jednej z mini-serii przybliżyliśmy
pokrótce historię częstochowskich umocnień z okresu II wojny światowej.
Kiedy ukaże się najnowsza Pana książka, gdzie ją będzie można nabyć?
– „Zamaskowany Nowo-Radomsk”, będzie miał premierę
już 14 września 2025 r. o godz. 15:00 w Miejskim Domu Kultury w
Radomsku. Podczas tego wydarzenia będzie można kupić zarówno ją, jak
dwie poprzednie części. Moje książki można też nabyć u mnie osobiście
(kontakt: marcinwodo@interia.pl) lub przez moje konto na Allegro.
Na gości, oprócz rzecz jasna poczęstunku, będzie też czekała
specjalna, dostępna tylko podczas promocji moich książek – unikalna
pieczątka pamiątkowa. Mogę też zdradzić, że przybyli zainteresowani będą
też mieć niezwykłą okazję zrobić sobie zdjęcia z dwoma niezwykle
ciekawymi rekwizytami, związanymi z finałem mojej najnowszej książki.
%20%23nowo-radomsk%20-%20Search%20_%20X.png)
Już 14 września o godz. 15:00 w sali kameralnej
Na te i wiele innych pytań odpowiedzi poznacie zarówno podczas promocji, jak i w samej powieści Marcina Wodo.
